دانشمندان با بررسی هزاران پروتئین در مایع مفصلی زانو به شواهدی رسیدهاند که نگاه رایج به آرتروز را تغییر میدهد.
استئوآرتریت که شایعترین نوع آرتروز در جهان است، سالها بهعنوان یک بیماری پیچیده و حاصل ترکیب چندین عامل مختلف شناخته میشد. اما نتایج پژوهشی گسترده نشان میدهد این بیماری در سطح مولکولی دارای الگوی زیستی مرکزی و مشترکی است.
در پژوهش جدید که توسط دانشمندان مؤسسه روماتولوژی کِندی دانشگاه آکسفورد انجام شده است، مایع سینوویال یا مایع مفصلی زانو که نقش روانکننده مفصل را دارد، از بیش از ۱۳۰۰ بیمار مبتلا به آرتروز جمعآوری و بررسی شد. هر نمونه حاوی بیش از هفتهزار پروتئین مختلف بود.
پژوهشگران با تحلیل این حجم عظیم دادههای پروتئینی توانستند الگوهای مولکولی مشترکی را شناسایی کنند که نشان میدهد آرتروز دارای «اثر انگشت مولکولی» واحد است. بااینحال، شدت و ویژگیهای این اثر انگشت میتواند تحتتأثیر عواملی مانند سن، جنسیت و شاخص توده بدنی تغییر کند.
به گفته پژوهشگران، یافتهها نقشه دقیقی از وضعیت مولکولی آرتروز ارائه میدهد و میتواند به پژوهشگران و شرکتهای داروسازی کمک کند تا بیماران را با دقت بیشتری برای درمانهای مناسب دستهبندی کنند. این موضوع گامی مهم در مسیر ابداع درمانهایی است که بتوانند روند پیشرفت بیماری را کند یا حتی متوقف کنند.
در بررسیهای انجامشده مشخص شد افرادی که اضافهوزن دارند، در مفصلهایشان سیگنالهای التهابی بیشتری دیده میشود. بااینحال، این نوع التهاب با بیماریهایی مانند روماتیسم مفصلی تفاوت دارد؛ زیرا در آرتروز، برخلاف روماتیسم مفصلی، سیستم ایمنی بهطور مستقیم عامل اصلی التهاب نیست. در این حالت، عامل مهمتر فشار مکانیکی ناشی از وزن اضافی بدن است که به مفصلها فشار میآورد و به مرور زمان باعث آسیب و التهاب میشود.
همین تفاوت میتواند توضیح دهد که چرا سرعت پیشرفت آرتروز در بیماران مختلف یکسان نیست؛ بهطوری که بیماری در برخی افراد سریعتر و در برخی دیگر کندتر پیش میرود. همچنین درک این موضوع میتواند به طراحی دقیقتر و هدفمندتر کارآزماییهای بالینی برای درمانهای آینده کمک کند.
پژوهشگران توضیح میدهند که برای دههها این بحث وجود داشته که آیا آرتروز یک بیماری واحد است یا مجموعهای از بیماریهای متفاوت با زیرگونههای متعدد. مطالعه جدید نشان میدهد در سطح مولکولی، شواهدی از وجود زیرگونههای کاملاً جداگانه دیده نمیشود. درعوض، آرتروز بیماری واحد با مجموعهای از مسیرهای زیستی مشترک است که عمدتاً به آسیب بافتی و فرآیندهای ترمیمی مربوط میشود.
در حال حاضر، هیچ درمان تأییدشدهای برای متوقف کردن یا معکوس کردن روند پیشرفت آرتروز وجود ندارد. پژوهشگران تأکید میکنند که درک بهتر زیستشناسی آرتروز میتواند به درمانهای شخصیسازیشدهتر منجر شود؛ زیرا بیماران تجربههای بسیار متفاوتی از این بیماری دارند. برای مثال، زنان در دوران پیشیائسگی در معرض خطر بیشتری قرار دارند و در برخی افراد نیز علائم با سرعت بیشتری پیشرفت میکند.
درنهایت، یافتهها هدفی روشن برای تحقیقات آینده فراهم میکند؛ تمرکز بر مسیر زیستی اصلی بیماری و ابداع درمانهایی که بتوانند این مسیر را هدف قرار دهند و در آینده به درمانهای مؤثرتر برای میلیونها بیمار مبتلا به آرتروز منجر شوند.
Nature
تاریخ انتشار: 19:33:7 1405/04/10
موضوعات مرتبط
یک هشدار پزشکی مهم در روزهای سرد/ مراقب سکته سرمایی باشید! مردان در تیررس سکته قلبی؛ ۳۵ سالگی مرز جدید خطر توصیه های دانشگاه هاروارد برای کسانی که در مرز دیابت هستند آزمایش خون Galleri میتواند بیش از 50 نوع سرطان را در مراحل اولیه تشخیص دهد برای پیشگیری از سکته قلبی (حمله قلبی) چه آزمایش هایی توصیه می شود نقش مصرف اُمگا -3 در کاهش خطر ابتلای زنان به آلزایمر سرنخهای جدیدی در مورد چگونگی شوک آنافیلاکسی توسط غذاها رویکرد جدید دانشمندان به خون قاعدگی؛ مایعی برای تحقیق درباره آندومتریوز، دیابت و سرطان تحول در کنترل آنتیبیوتیکها با استفاده از نور سوکرالوز و اختلال در باروری مردان توکسوپلاسما گوندی و ناباروری مردان کرونا شایعترین ویروس تنفسی در گردش در کشور اطلاعات تکمیلی و راهنمایی برای ارائهدهندگان واکسن در خصوص استفاده از واکسن ۹ظرفیتی HPV روز جهانی آزمایشات بالینی مبارک ایران با «گاردیسان» به جمع تولید کنندگان واکسن چهار ظرفیتی HPV پیوست
